Herkes iyiliğinden kaybediyorsa kötü kim?
Tek başına "kötü" den ya da "iyi" den söz edemeyiz. İnsanlar iyi ya da kötü diye birbirlerinden ayrılmaz. Önemli olan doğrusunu yapmaksa bile doğrunun acı vermediğini hiçkimse söyleyemez. Doğru olanın seçmek istediğimiz yön olduğu pek azdır. Tabular vardır: Başkalarının düşündükleri... Önemli olan senin ne hissettiğin değil, onların ne düşündüğüdür. Mutluluk ise doğrusunu yapmak değildir çoğu kez. İnsan iyiliğinden kaybetmez, kendisi dışında herkesi umursadığından kaybeder. İnsan, kendine iyilik etmeli önce. Öncelikle kendini mutlu etmeli. Seviyorsa sonuna dek sevmeli mesela... Ne söylediğinden ne yaptığından utanmalı! Hele hissettiğinden hiç gocunmamalı! Yıkmalı tabuları, kırmalı putları! Gerektiğinde çekip gitmeli elbet ama asla kendini terk etmemeli! Küsüp gitmek, pes etmek değildir her zaman. Kırıldıklarını yapıştırmak içindir küsüp gitmek. Dağılan parçaları bulabilmek içindir. Kendini bir araya getiren insan, eskisinden daha güçlüdür. Kendini yeniden yaratmıştır o! Sıfırdan başlayamasa da her şeye, birden devam edebilir o! Önce kendini severek, yüreğini severek, hayatı severek...
Pişman olma sevdiğin için. Hele de kendini suçlu hissetmeye sakın kalkma! Her şey insanlar için ve insanlar da bir şeyler için mutlaka. Üzülme, müsterih ol. Saklıdır hakkın her sevdada.
C.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder